| تبليغات | X |
صفحه اصلی وبلاگ
تماس با نویسنده
تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 سیب تنهایی نهان نيلوفر هاي آبي ساناز با بهار آب و كاشي كتايون كالك دندون عاریه بهانه ها ایستگاه پنجشنبه ققنوس رویای هیچ من روان پریش سیاهه سیاوش شبلي غریب غربت تنهاییصدای ستار رو خیلی دوست دارم مخصوصا ترانه های قدیمیه ستار برای این پست ترانه بهار من را انتخاب کردم این روزها که تقریبا همه به نوعی دلتنگ هستیم شاید گوش دادن به این آهنگ کمی این دلهای گرفته رو آروم کنه...
چرا تو جلوه ساز این
بهار من نمیشوی
چه بوده آن گناه من
که یار من نمی شوی
بهار من گذشته شاید
* * *
شکوفه جمال تو
شکفته در خیال من
چرا نمی کنی نظر
به زردی جمال من
بهار من گذشته شاید
* * *
تو را چه حاجت نشانه من
تویی که پا نمی نهی به خانه من
چه بهتر آن که نشنوی ترانه من
نه قاصدی که از من آرد
گهی بسوی تو سلامی
نه رهگذاری از تو آرد
گهی برای من پیامی
بهار من گذشته شاید
* * *
غمت چو کوهی بشانه من
ولی تو بی غم از غم شبانه من
چو نشنوی فغان عاشقانه من
خدا تو را از من نگیرد
ندیدم از تو گر چه خیری
بیاد عمر رفته گریم
کنون که شمع بزم غیری
بهار من گذشته شاید
* * *
چرا تو جلوه ساز این
بهار من نمیشوی
چه بوده آن گناه من
که یار من نمی شوی
بهار من گذشته شاید
* * *
شکوفه جمال تو
شکفته در خیال من
چرا نمی کنی نظر
به زردی جمال من
بهار من گذشته شاید
.........................................................
نام اثر : بهار من
خواننده : ستار
شاعر : معينی کرمانشاهی
آهنگساز : عماد رام
آهنگ در مايه : دشتي
آلبوم : بوی بارون (ستار)
تا سر بلند ترین سرو این باغ باشی٬
بارها به آسمان سرک کشیدم
دیگر اما مرا
به بلوغ درختان این باغ ایمانی نيست
با شمایانم
آی مترسکها
من نیز چون شما ...
و تو ای درد
ای آفت ناگزیز
بمان
بمان
خدا رحمت کنه قیصر امین پور رو شعر زیر اولین شعری بود که از قیصر خوندم شاید سالهای اول دانشگاه بودم و این شعر زیبا منو بشدت تحت تاثیر قرار داد با گذشت چند سال هنوز هم همون حس و حال رو نسبت به این شعر دارم .خوش به حالت قیصر عزیز که رفتی و نماندی ظاهرا در تقدیر ما مردمان فرا رسیدن چنین روز هایی پیش بینی نشده و این روزگار هر چه می گذرد تلخ تر در این میان تنها نام تو و شعرت جاودانیست .
این روزها که می گذرد،هر روز احساس می کنم که کسی در باد فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه الود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده یک لحظه وقت داشته باشند
تا سر بلند باشند و آفتاب را
در آسمان ببینند
روزی که این قطار قدیمی در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشم های خسته ی خواب آلود
از پشت پنجره تصویر ابرها را در قاب
و طرح واژگونه ی جنگل را
در آب بنگرند
آن روز پرواز دست های صمیمی
در جستجوی دوست آغاز می شود
روزی که روز تازه ی پرواز
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
بال کبوتری را
امضا کنیم
و مثل نامه ای بفرستیم
صندوق های پستی آن روز آشیان کبوترهاست
روزی که دست خوهش کوتاه
روزی که التماس گناه است
و فطرت خدا
در زیر پای رهگذران پیاده رو
بر روی روزنامه نخابد
و خواب نان تازه نبیند
روزی که روی درها
با خط ساده ای بنویسند:
"تنها ورود گردن کج،ممنوع"
و زانوان خسته ی مغرور
جز پیش پای عشق
با خاک آشنا نشود
وقصه های واقعی امروز خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی پایان خوب داشته باشند
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضلیقه ی چشم ها
آن روز بی چشمداشت بودن لبخند
قانون مهربانی است
روزی که شاعران ناچار نیستند
در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
روزی که روی قیمت احساس مثل لباس صحبت نمی کنند
پروانه های خشک شده آن روز
از لای برگ های کتاب شعر
پرواز می کنند
و خواب در دهان مسلسل ها
خمیازه می کشد
و کفش های کهنه ی سزبازی
در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
روزی که توپ ها
در دست کودکان
از باد پر شوند
روزی که سبز، زرد نباشد
گل ها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند بشکفند
دل ها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند بشکنند
آیینه حق نداشته باشد
با چشم ها دورغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
بی پنجره بروید
آن روز دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها پرچینی از خیال
در دوردست حاشیه ی باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید
روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که مشق آب،عمومی است
دریا و آفتاب در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان
در حسرت ستاره نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی محتاج استخاره نباشد
ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه!
ای روزهای سخت ادامه!
از پشت لحظه ها به درآیید!
ای روز آفتابی
ای مثل چشم های خدا آبی!
ای روز آمدن!
ای مثل روز آمدنت روشن!
این روزها که می گذرد هر روز
در انتظار آمدنت هستم!
اما
با من بگو که آیا، من نیز
در روزگار آمدنت هستم؟
قیصر امین پور
با شب و شعر و شراب
خو گرفته بودم
همچو خون
که در رگان من
قطره قطره
واژه واژه
لحظه لحظه
غروب شد
تا دوباره طلوع کند
رب النوع هر چه اندوه
در جهان من
آذر ۸۶
چند بشاید بصبر ٬ دیده فرو دوختن
خرمن ما رانماند ٬ حیله بجز سوختن
گر نظر صدق را ٬ نام گنه می نهند
حاصل ما هیچ نیست ٬ جز گنه اندوختن
چند بشب در سماع ٬ جامه دریدن زشوق
روز دگر بامداد ٬ پاره برو دوختن
زهد نخواهد خرید ٬ چاره رنجور عشق
شمع و شرابست و شید ٬ پیش تو نفروختن
تا بکدام آبروی ٬ ذکر وصالت کنیم
شکر خیالت هنوز٬ می نتوان توختن
لهجه شیرین من ٬ پیش دهان تو چیست
در نظر آفتاب ٬ مشعله افروختن
منطق سعدی شنید ٬ حاسد و حیران بماند
چاره او خامشیست ٬ یا سخن آموختن
|
|
|
|